40:1–38 การตั้งพลับพลาและการที่พระสิริของพระยาห์เวลาลงมา

ให้สังเกตว่าเหตุการณ์สุดท้ายในพระธรรมอพยพนี้ ดำเนินตามแบบแผนเดียวกับที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ คือ

พระบัญชาเรื่องการตั้งพลับพลา (ข้อ 1–16) ตามด้วยการกระทำตามพระบัญชานั้น (ข้อ 17–33) ทั้งหมดนี้ก็เพื่อว่าพระสิริของพระยาห์เวห์ (ซึ่งเป็นพระสิริเดียวกับที่ทำให้ชนชาติอิสราเอลยำเกรงเมื่อปรากฏบนภูเขาซีนาย) จะเติมเต็มพลับพลา (ข้อ 34; เทียบ 1 พงศ์กษัตริย์ 8:10–11) โดยทรงสำแดงเป็นเสาเมฆในเวลากลางวัน และเสาเพลิงในเวลากลางคืน (ข้อ 38) เป็นหมายสำคัญที่มองเห็นได้อย่างต่อเนื่องถึงการที่พระเจ้าสถิตกับประชากรของพระองค์

บทส่งท้าย

พระธรรมอพยพมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในเรื่องราวของพระคัมภีร์ตอนต่อๆ มา เพราะเล่าเรื่องพื้นฐานแห่งการที่พระเจ้าทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้พ้นจากการเป็นทาส และประทานพระบัญญัติแก่พวกเขา เพื่อพวกเขาจะได้เป็นชนชาติแห่งการทรงสถิตของพระองค์

พระธรรมอพยพยังเป็นแบบอย่างล่วงหน้าของ “การอพยพครั้งที่สอง” ตามพระสัญญาในพระธรรมอิสยาห์ (โดยเฉพาะบทที่ 40–66) และด้วยเหตุนี้จึงเป็นภาพล่วงหน้าถึง “การจากไป” (การอพยพ) ของพระเยซู ซึ่งจะสำเร็จที่กรุงเยรูซาเล็ม (ลูกา 9:30) โดยเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นต่อหน้าโมเสสและเอลียาห์