26:1–36:13 ที่โมอับ: การเตรียมเข้าสู่แผ่นดิน

อีกครั้งหนึ่ง ให้สังเกตเบาะแสในเนื้อเรื่องที่ทำให้ตอนนี้มีความหมาย และเป็นการกล่าวล่วงหน้าถึงการครอบครองแผ่นดินจริง:

(1) การสำมะโนประชากรครั้งที่สอง (บทที่ 26) ยืนยันพระสัญญาของพระเจ้าว่าคนรุ่นใหม่จะได้เข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญาอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับการทบทวนช่วงต่าง ๆ ของการเดินทางใน 33:1–49

(2) ประเด็นเกี่ยวกับการสืบตำแหน่งและมรดก (บทที่ 27; 32; 34–36) ยืนยันพระสัญญาของพระเจ้าถึงการตั้งถิ่นฐานระยะยาวในแผ่นดินนั้น

(3) การกล่าวซ้ำ (และเพิ่มเติมรายละเอียด) ของเทศกาลนมัสการประจำปี (บทที่ 28–29)

(4) การแก้แค้นชนชาติมีเดียน (บทที่ 31) เป็นการกล่าวล่วงหน้าถึงเรื่องราวยาวนานของความสำเร็จและความล้มเหลวในพระธรรมผู้วินิจฉัย (เทียบ กันดารวิถี 33:50–56)

(5) ความบริสุทธิ์ของประชาชนและของแผ่นดินต้องได้รับการรักษาไว้ (บทที่ 35) เพราะนี่คือ “แผ่นดิน... ซึ่งเราเองก็อยู่ท่ามกลาง... เพราะว่าเราคือพระยาห์เวห์ผู้อยู่ท่ามกลางคนอิสราเอล” (ข้อ 34)

บทส่งท้าย

ส่วนสำคัญของเรื่องราวของอิสราเอลที่บันทึกไว้ในพระธรรมกันดารวิถีนี้ ได้รับการบันทึกไว้ในความทรงจำของชนชาติอิสราเอล (เฉลยธรรมบัญญัติ 1–4; เนหะมีย์ 9; สดุดี 78; 105; 106; 135; กิจการ 7) โดยเน้นถึงความสัตย์ซื่อของพระเจ้าที่ทรงมีต่อประชากรของพระองค์ แม้ว่าพวกเขาจะล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเรื่องราวนี้ยังคงถูกขับร้องต่อมาในคริสตจักรคริสเตียนด้วย เช่น บทเพลง “ขอพระเยโฮวาห์ทรงนำข้าฯ” (Guide Me, O Thou Great Jehovah”)