13:1–21:45 การแบ่งสรรแผ่นดิน

แม้ว่าส่วนนี้ของพระธรรมโยชูวาอาจดูไม่น่าตื่นเต้นในการอ่าน แต่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเรื่องราวพระคัมภีร์ เพราะเป็นการสำเร็จจริงของพระสัญญาเรื่องแผ่นดินที่พระเจ้าทรงประทานแก่อับราฮัมและเชื้อสายของเขา  ให้สังเกตเป็นพิเศษถึงส่วนต่าง ๆ ที่ได้รับการเน้น ทั้งจากตำแหน่งและความยาวของเนื้อหา

เรื่องเริ่มต้นด้วยการเตือนถึงสิ่งที่ยังต้องทำต่อไป (13:1–7) ซึ่งมีความสำคัญต่อการอ่านพระธรรมผู้วินิจฉัย และ 2 ซามูเอล 5 และ 8 ที่ดาวิดในภายหลังสามารถพิชิตชนชาติเหล่านี้ได้สำเร็จ

หลังจากกล่าวซ้ำถึงการแบ่งสรรให้แก่เผ่ากาด รูเบน และครึ่งเผ่ามนัสเสห์ (13:8–32; เทียบ กันดารวิถี 32) เนื้อเรื่องมุ่งเน้นไปที่คาเลบและเผ่ายูดาห์ก่อน (บทที่ 14–15) แล้วจึงไปที่สองเผ่าของโยเซฟ คือเอฟราอิมและครึ่งเผ่ามนัสเสห์ (โยชูวา 16–17)

ให้สังเกตจุดเปลี่ยนที่ชัดเจน (18:1–2) ซึ่งเน้นโดยการปรากฏของเต็นท์นัดพบที่ชิโลห์ แยกการแบ่งสรรก่อนหน้านี้ออกจากส่วนที่ตามมา (18:3–19:48) และให้สังเกตต่อไปว่าส่วนหลังเริ่มต้นด้วยเผ่าเบนยามิน ซึ่งรวมกรุงเยรูซาเล็ม (18:28) แม้ว่าในเวลานั้นยังไม่ได้ถูกพิชิต

เรื่องการแบ่งสรรจบลงด้วยการจัดสรรให้แก่โยชูวา (19:49–51) ทำให้คาเลบและโยชูวาเป็นเหมือนกรอบต้นและปลายของเรื่องนี้

มีการเพิ่มเติมเรื่องสำคัญเกี่ยวกับแผ่นดินอีกสองเรื่อง คือ เมืองลี้ภัยสำหรับผู้ที่ฆ่าคนโดยไม่เจตนา (บทที่ 20) และการจัดสรรให้แก่คนเลวี (บทที่ 21) ให้สังเกตว่าสิ่งเหล่านี้สะท้อนพระบัญญัติในกันดารวิถี 35 แต่เรียงลำดับกลับกัน และมีการย่อส่วนหนึ่งและขยายอีกส่วนหนึ่ง