ข้อมูลเบื้องต้นของพระธรรมอพยพ

เนื้อหา : การทรงช่วยกู้ของอิสราเอลจากอียิปต์ การก่อตั้งอิสราเอลให้เป็นชนชาติผ่านธรรมบัญญัติแห่งพันธสัญญา และคำสั่งเกี่ยวกับพลับพลารวมทั้งการก่อสร้างพลับพลาซึ่งเป็นสถานที่ประทับของพระเจ้า

ขอบเขตทางประวัติศาสตร์ : ตั้งแต่การสิ้นชีวิตของโยเซฟ (ประมาณ 1600 ปีก่อนคริสตกาล) จนถึงการตั้งค่ายของอิสราเอลที่ภูเขาซีนาย (ราว 1440 หรือ 1260 ปีก่อนคริสตกาล)

จุดเน้น : การทรงช่วยกู้ของพระเจ้าอย่างอัศจรรย์ที่ทรงนำอิสราเอลออกจากอียิปต์ผ่านโมเสส การประทานธรรมบัญญัติแห่งพันธสัญญาที่ภูเขาซีนาย พลับพลาในฐานะสถานที่ประทับของพระเจ้าและการนมัสการที่ถูกต้องของอิสราเอล การทรงสำแดงพระองค์และพระลักษณะของพระเจ้า แนวโน้มของอิสราเอลที่จะบ่นและกบฏต่อพระเจ้า รวมทั้งการพิพากษาและพระเมตตาของพระเจ้าที่ทรงมีต่อประชากรของพระองค์เมื่อพวกเขากบฏ

สำรวจพระธรรมอพยพ

1:1–2:25 ฉากหลัง: การเพิ่มจำนวนและการกดขี่อิสราเอลในอียิปต์

ในตอนนี้มีเรื่องราวหลักสองเรื่องที่เป็นฉากหลังของเหตุการณ์อพยพออกจากอียิปต์ (1) การเพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็วของชนชาติอิสราเอลและการที่พวกเขาถูกฟาโรห์กดขี่ รวมถึงการสั่งฆ่าทารก ซึ่งเป็นความพยายามที่ไร้ผลในการควบคุมจำนวนประชากรอิสราเอล (บทที่ 1) (2) การปรากฏตัวของโมเสส ชาวอิสราเอลผู้ซึ่งเติบโตขึ้นมาในฐานะชาวอียิปต์ผู้มีอภิสิทธิ์ แต่กลับยืนอยู่ข้างประชากรของตนเอง (2:1–15) หลายปีต่อมา เมื่อเขากลายเป็นผู้หลบหนีสูงอายุที่ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในแผ่นดินซีนาย (ข้อ 16–22) โมเสสดูจะเป็นผู้ที่ไม่น่าเป็นไปได้ที่สุดสำหรับบทบาทของผู้ช่วยกู้อิสราเอล (ข้อ 23–25) ซึ่งสะท้อนและสานต่อหัวข้อสำคัญประการหนึ่งที่เริ่มต้นไว้แล้วในพระธรรมปฐมกาล