6:28–15:21 การทรงช่วยกู้อย่างอัศจรรย์จากการเป็นทาส

เรื่องราวนี้แบ่งออกเป็นสี่ส่วน ซึ่งแต่ละส่วนเชื่อมโยงต่อเนื่องกันไป ขณะอ่านควรสังเกตโครงสร้างเหล่านี้ให้ชัดเจน

ส่วนที่หนึ่ง คือ การเผชิญหน้ากับฟาโรห์ (6:28–11:10) ซึ่งเริ่มต้นด้วยไม้เท้าของอาโรนที่กลายเป็นงูและกลืนงูของพวกที่ใช้เวทมนตร์คาถาแห่งอียิปต์ (อาจสะท้อนถึงคำสาปของงูในสวนเอเดน) จากนั้นตามมาด้วยภัยพิบัติเก้าประการ และการประกาศภัยพิบัติประการที่สิบ ภัยพิบัติแต่ละอย่างโจมตีหัวใจของการนับถือรูปเคารพและความหยิ่งผยองของอียิปต์โดยตรง

ส่วนที่สอง (12:1–30) เป็นการถักทออย่างประณีตระหว่างการตั้งพิธีปัสกาและเรื่องราวภัยพิบัติประการที่สิบ เหตุผลของการให้คำสั่งในตอนนี้ก็เพราะว่าอาหารปัสกาจะต้องเป็นการเฉลิมฉลองประจำปีที่ระลึกถึงเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่แห่งการช่วยกู้ นอกจากนี้ยังควรสังเกตการปูทางล่วงหน้าถึงการไถ่บาปโดยการหลั่งโลหิต ซึ่งในพันธสัญญาใหม่เกิดขึ้นเมื่อ “บุตรหัวปี” ของพระเจ้าทรงหลั่งโลหิตของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงรับบทบาทเป็นลูกแกะซึ่งสะท้อนเรื่องราวนี้

ส่วนที่สาม คือ บันทึกเหตุการณ์ของการอพยพออกจากอียิปต์โดยตรง (12:31–14:31) ควรสังเกตเป็นพิเศษว่าการเตือนใจจากสองส่วนแรกถูกถักทอเข้ามาในเรื่องเล่านี้อย่างตั้งใจ เรื่องเริ่มต้นด้วยข้อกำหนดเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัสกาและกฎว่าด้วยบุตรหัวปี การข้ามทะเลแดงเป็นการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับฟาโรห์ และจบลงด้วยความพินาศของกองทัพทั้งหมดของเขา ที่นี่เองยังได้แนะนำเรื่อง “การบ่นคร่ำครวญ” (14:10–12; เทียบ 5:21) ซึ่งจะกลายเป็นประเด็นหลักของเรื่องราวในตอนถัดไป

ส่วนที่สี่ คือ บทเพลงเฉลิมฉลองของโมเสส ชนชาติอิสราเอล และมิเรียม (15:1–21) บทเพลงนี้เริ่มต้นด้วยการสรรเสริญชัยชนะของพระเจ้าในฐานะนักรบผู้ทรงพิชิตฟาโรห์และบรรดาพระของเขา (ข้อ 1–12) และจบลงด้วยการคาดหมายถึงชัยชนะในลักษณะเดียวกันในการยึดครองแผ่นดินคานาอัน (ข้อ 13–16) รวมทั้งการประทับอยู่อย่างมั่นคงของพระยาห์เวห์บนศิโยนในอนาคต (ข้อ 17–18; เทียบ สดด. 68) นอกจากนี้ยังเป็นประโยชน์ที่จะสังเกตว่ามิติแห่งชัยชนะของพระเจ้านี้ได้รับการเฉลิมฉลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบทเพลงสรรเสริญของอิสราเอล (เนห. 9:9–11; สดด. 66:5–7; 78:12–13; 106:8–12; 114:3,5; 136:10–15)