1:1–7:38 พระบัญชาเรื่องของถวายห้าประการ

ท่านจำเป็นต้องเข้าใจว่า ของถวาย (เครื่องบูชา) ของอิสราเอลนั้น โดยปกติเป็นองค์ประกอบสำคัญของมื้ออาหารเชิงสัญลักษณ์ ส่วนหนึ่งของเครื่องบูชาถูกเผาบนแท่นบูชาเป็นส่วนของพระเจ้า แต่อีกส่วนหนึ่งผู้ที่มานมัสการและปุโรหิตรับประทานร่วมกันเป็นอาหารแห่งสามัคคีธรรม คือเป็นมื้ออาหารในพระนิเวศของพระเจ้า ต่อพระพักตร์พระองค์ (ดู เฉลยธรรมบัญญัติ 14:22–29) โดยมีพระเจ้าเป็นเจ้าภาพ (ดู สดุดี 23:5–6; เทียบ “โต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้า” ใน 1 โครินธ์ 10:21)

เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่งในการอ่านบัญญัติเรื่องของถวายเหล่านี้ เพราะสิ่งที่อธิบายไว้ มิใช่หน้าที่หรือความหมายของของถวาย แต่เป็นวิธีการจัดเตรียมอย่างถูกต้อง และไม่ใช่ของถวายทุกชนิดจะเป็นเครื่องบูชาไถ่บาป ของถวายบางอย่างมีไว้เพื่อสามัคคีธรรมและมีหน้าที่ตามพันธสัญญาแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ให้สังเกตว่า เฉพาะเครื่องบูชาเผาทั้งตัว (บทที่ 1) เท่านั้นที่ถวายแด่พระเจ้าโดยสิ้นเชิง และเผาทั้งหมดเพื่อการลบมลทินบาป หลักการคือ “ถ้าท่านจะมีชีวิตอยู่ สิ่งหนึ่งต้องตายแทนท่าน” (ดู อพยพ 12:1–30)

เลวีนิติ บทที่ 2 กล่าวถึงเครื่องธัญบูชา (มีทางเลือกต่าง ๆ เกี่ยวกับน้ำมันและแป้ง เป็นส่วนหนึ่งของอาหารที่สมดุล)

บทที่ 3 กล่าวถึงเครื่องศานติบูชา ซึ่งเป็นการถวายสัตว์ มีจุดประสงค์ทั่วไปเพื่อดำรงความสามัคคีธรรมกับพระเจ้า

ส่วนเครื่องบูชาลบล้างบาป  (4:1–5:13) จัดเตรียมไว้เพื่อการลบมลทินบาปที่ทำโดยไม่เจตนา เพราะ “การล่วงละเมิด” มิได้จำกัดอยู่เพียงการไม่เชื่อฟังโดยตั้งใจเท่านั้น

สุดท้าย เครื่องบูชาชดใช้บาป ใน 5:14–6:7 เป็นวิธีการชดใช้สำหรับการล่วงละเมิด

ส่วนที่เหลือของตอนนี้ (6:8–7:38) ทบทวนบทบาทของปุโรหิตในการกำกับดูแลของถวายทั้งห้าประการ และกำหนดส่วนที่ปุโรหิตจะได้รับจากสัตวบูชานั้น