17:1–25:55 ประมวลกฎหมายแห่งความบริสุทธิ์

ให้สังเกตว่า ส่วนแรก (17:1–20:27) เน้นเรื่องความบริสุทธิ์ส่วนบุคคลและความบริสุทธิ์ทางสังคมในชีวิตประจำวัน เริ่มต้นด้วยข้อห้ามเกี่ยวกับการถวายเครื่องบูชาที่ไม่เป็นไปตามระเบียบ และการกินเลือด (17:1–16) ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อต่อต้านการปฏิบัติของชาวคานาอัน (การนับถือรูปเคารพ และการดื่มเลือดเพื่อพยายามรับพลังชีวิตของมัน; เทียบ กิจการ 15:20, 29; 21:25)

ต่อจากนั้นเป็นข้อกำหนดเกี่ยวกับความประพฤติทางเพศ (เลวีนิติ 18) และข้อกำหนดเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตต่อเพื่อนบ้าน ซึ่งหมายถึงการเอาใจใส่ผู้อื่นอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงคนที่อาศัยอยู่ใกล้เท่านั้น (บทที่ 19) ที่นี่เองเป็นครั้งแรกที่มีพระบัญญัติเรื่องความรักข้อที่สองว่า “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” (เลวีนิติ 19:18) พระบัญญัตินี้ต่อมาถูกพระเยซูทรงยกขึ้นกล่าว (มาระโก 12:28–34 และตอนขนาน) และบรรดาผู้ติดตามพระองค์ก็นำมาเน้นย้ำด้วย (เช่น โรม 13:8–10)

ให้สังเกตว่า บทลงโทษสำหรับความผิดร้ายแรงในเลวีนิติ บทที่ 20 เป็นการตอบสนองโดยตรงต่อข้อห้ามต่างๆ ที่กล่าวไว้ในบทที่ 18

เมื่อถึงบทที่ 21 จะเห็นการเปลี่ยนเนื้อหากลับไปสู่ความบริสุทธิ์ในเรื่องการปฏิบัติศาสนกิจ ได้แก่

- ข้อกำหนดสำหรับปุโรหิต (บทที่ 21)

- ข้อกำหนดเกี่ยวกับการถวายและการรับประทานเครื่องบูชาอย่างถูกต้อง (บทที่ 22)

- การถือรักษาเทศกาลศักดิ์สิทธิ์ ทั้งรายสัปดาห์ (วันสะบาโต) และรายปี (บทที่ 23)

- การจัดเตรียมน้ำมันสำหรับตะเกียง และขนมปังถวายในพลับพลา (24:1–9)

ในตอนท้ายของบทที่ 24 (24:10–23) มีเรื่องราวอีกตอนหนึ่งเกี่ยวกับการลงโทษผู้ที่หมิ่นประมาทพระนามพระเจ้า (การแช่งด่าพระเจ้า) ซึ่งถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นในการกล่าวถึงบทบัญญัติเกี่ยวกับความผิดประเภทต่าง ๆ

ตอนท้ายของพระธรรมเลวีนิติกล่าวถึงพระบัญญัติเกี่ยวกับปีที่เจ็ด (ปีสะบาโต) และปีที่ห้าสิบ (ปีอิสรภาพ) ซึ่งเป็นปีที่มีการปลดปล่อยผู้ที่เป็นหนี้หรือถูกขายเป็นทาส (บทที่ 25) และยังเป็นการให้แผ่นดินได้พักตามหลักสะบาโตด้วยเช่นกัน.