Key: U, Tempo: 0, Time Signature:
Christmas Skit: Friday OC Cell
Setting: โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเกาหลี, ICU, สามครอบครัวในสภาวะฉุกเฉินทางด้านสุขภาพและพื้นฐานความเชื่อที่แตกต่างกัน
Stage: 2 sets of chairs representing 2 patient rooms, each with a bed.
Style: Korean Drama
แต่งตัว/เครื่องแต่งกาย: คนไข้ใส่ชุดนอน; lab coat สำหรับแพทย์และคณะแพทย์; ชุดสูทสำหรับทนาย
ทีมแพทย์: หมอ จองวันยัง (Eddie), ชิมแตยา—เภสัชกร (ซี), นักเรียนผู้ช่วยแพทย์--จำบังคำ (น้องเดวิด)
ครอบครัวที่หนึ่ง: ไม่เชื่อในพระเจ้า: คนไข้--ยังบออิม (น้าบี้), ลูก--ตังยังเท (Oil), ลูกสะใภ้--ตังยังมี (Belle), คนสวน--ชาทัมจัง (น้าปรีชา), ทนาย--คุกซังเต (Isaac); หลาน Eve, Elle
ครอบครัวที่สอง: เชื่อในพระเจ้าแต่รากฐานไม่มั่นคง: คนไข้--ปัคทันยู (pKoh), ภรรยา--เมียกัมนัง (พี่ทราย)
ครอบครัวที่สาม: เชื่อในพระเจ้าและรากฐานมั่นคง: คนไข้--มีซุกแท (Ice), สามี--เซ็งซันไก (Toto)
Opening:
◦ครอบครัวแรก และ ครอบครัวที่สอง set up ที่เตียงนอนแล้ว
จองวันยัง: “สวัสดีและสุขสันต์วันคริสต์มาสครับ ผมนายแพทย์ จองวันยัง ผมเองทำงานอยู่ในห้องไอซียูของโรงพยาบาลในเกาหลีแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ที่คุณจะได้พบเจอเรื่องราวอีกด้านหนึ่งของชีวิตมนุษย์ที่คุณอาจจะไม่ได้เห็นในที่อื่นๆข้างนอก สถานการณ์ที่สะท้อนถึงสัจธรรมของชีวิตและท้าทายว่าอะไรกันแน่ที่เป็นสิ่งที่มีความหมายต่อชีวิตของคนเราในช่วงวาระสุดท้าย ผมอยากจะชวนเชิญพี่น้องเข้ามาดูประสบการณ์ในห้องไอซียูของผมในช่วงคริสต์มาสปีนี้ด้วยกันครับ”
ผู้ช่วยแพทย์ และเภสัชกรเดินเข้าฉาก
จองวันยัง: “และนี่คือนักเรียนผู้ช่วยแพทย์ของผม จำบังคำ และเภสัชกรของผม ชิมแตยา วันนี้เราจะไปราวน์คนไข้ด้วยกันนะ”
Case 1:
◦คณะแพทย์เดินมาที่ห้องแรก—ห้อง ยังบออิม (น้าบี้), ลูกและครอบครัวยืนอยู่ข้างเตียง รวมถึงคนสวน ชาทัมจัง (น้าปรีชา)
◦คณะแพทย์มองผู้ชม
จองวันยัง: “จำบังคำ คนไข้ของแรกของเราวันนี้เป็นยังไงบ้าง”
จำบังคำ: “คนไข้ท่านแรกในวันนี้ เป็นคุณป้า ยังบออิม อายุ 65 ความจำเสื่อมระยะสุดท้าย หนักมากจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ลูกหลาน โดยเฉพาะเรื่องอาหาร ท่านจะลืมว่ากินข้าวไปแล้ว ไม่ว่าจะกินไปกี่ครั้ง พอถามว่าหิวไหมกินข้าวยัง ก็จะตอบว่าหิวยังไม่กินอยู่เรื่อยไปครับ จนตอนนี้มีสภาวะตัวบวมขาบวม”
จองวันยัง: “อืม... นี่มันคือสภาวะ อะไร จำบังคำ?”
จำบังคำ: “เออ... ผมไม่แน่ใจครับ หมอ จองวันยัง”
จองวันยัง: “แหม จำบังคำ ใช้ไม่ได้เลย สอนไปกี่ครั้งแล้ว จำอะไรได้บ้างปะเนี่ย นี่คือสภาวะ Dementia with schizoaffective hyperphagia จำไว้นะ”
พาจำบังคำมาดูขาคนไข้
จองวันยัง: “จำบังคำ เนี่ยดูที่ขานี่ ถ้ากดแล้วมันจมก็จะเป็นระยะต้นต้น พอรักษาหายได้ แต่ถ้ากดแล้วไม่จมเนี่ย ก็ถือว่าระยะสุดท้ายแล้วจำไว้นะ”
คณะแพทย์หันมาทางผู้ชม คุยกันเกี่ยวกับสถานการณ์ครอบครัวของคนไข้
จองวันยัง: “ชิมแตยา แล้วสถานการณ์ครอบครัวของคนไข้ล่ะเป็นยังไงบ้าง ทุกคนทราบข่าวคราวแล้วหรือยัง แล้วเค้าอยากจะให้เราจัดการกับคนไข้ยังไง”
ชิมแตยา: “คนไข้ ยังบออิม เป็นมหาเศรษฐี ร่ำรวยมาก เป็นเจ้าแม่โบบ้าและอาหารไทย ใน Orange County ค่ะ มีลูกชาย ตังยังเท และลูกสะใภ้ ตังยังมี หลานๆ มาเฝ้าไข้ด้วยค่ะ คนไข้มีพื้นฐานเชื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในทุกสากลโลกค่ะ ได้ข่าวว่ากราบไหว้มาหลายพระแล้ว แต่อาการป่วยก็ยังไม่หาย และมีอาการซึมเศร้าแทรกซ้อนด้วย”
จองวันยัง: “อืม...ชิมแตยา แล้วคนนั้นล่ะใคร” ชี้ไปที่ ชาทัมจัง (น้าปรีชา)
ชิมแตยา: “หมอ จองวันยัง คนนั้นเป็นคนสวนค่ะ ชื่อ ชาทัมจัง”
◦หมอหันไปคุยกับ ลูก--ตังยังเท (Oil)
จองวันยัง: “สวัสดี สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ คุณตังยังเท”
ลูก--ตังยังเท (Oil): “สวัสดีครับ คุณเป็นหมอหรอครับ คุณหมอชื่ออะไรครับ”
จองวันยัง: “จองวันยัง”
ตังยังเท: “จองแล้วครับ... เฮ้ย ไม่ใช่! หมออ่ะชื่ออะไร”
จองวันยัง: “ก็ผมอ่ะชื่อ จองวันยัง”
ตังยังเท: “อ๋อ โอเคครับ คุณแม่ ยังบออิม เป็นยังไงบ้าง”
จองวันยัง: “เสียใจด้วยนะครับเราพยามทำทุกอย่างแล้ว แต่คิดว่าคุณแม่คุณอยู่ในระยะสุดท้ายแล้วครับ เราคงช่วยอะไรท่านไม่ได้ ท่านจำอะไรไม่ได้เลย นอกจากขอกินข้าว ตอนนี้อาหารในโรงพยาบาลเราเอามาเสิร์ฟคุณแม่ของคุณจนหมดแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าท่านได้สั่งเสียอะไรพวกคุณไว้บ้าง”
◦ขณะพูดคุยก็หันไปถามคนไข้ว่ากินข้าวยัง คนไข้ ยังบออิม (น้าบี้) ตอบว่า ยังไม่กินแล้วยังหิวอยู่
ตังยังเท: “น่าเสียดายจริงๆ ผมกับ ตังยังมี ทุ่มเทเงินทองไปตั้งเยอะ บนบานศาลกล่าวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไว้ก็ตั้งมากมาย ลูกลูกผมก็เอาไปรำถวายศาลพระภูมิ มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย แต่อีกมุมนึงมันก็ดีแล้วเพราะผมกับ ตังยังมี จะได้ใช้มรดกที่ท่านทิ้งไว้ให้ผมซักที” หันไปยิ้มกับภรรยาและลูกลูก
จองวันยัง: “อืม... คุณ ตังยังเท พูดถึงเรื่องมรดก ก่อนที่คุณ ยังบออิม จะความจำเสื่อมสนิท เค้าได้สั่งไว้ว่าในวันที่ขาของเค้าบวมจนกดไม่ลง ให้ทนายความของเขา เอาพินัยกรรมมาเปิดอ่านให้พวกคุณฟัง ขอเชิญคุณทนาย คุกซังเต ทางนี้เลยครับ”
◦ทนาย--คุกซังเต (Isaac) เดินเข้าฉาก พร้อมเอกสารพินัยกรรม
คุกซังเต: “ผม ทนาย คุกซังเต ขออ่านพินัยกรรมของคุณ ยังบออิม ดังนี้ครับ ‘ฉัน ยังบออิม เป็นผู้เขียนพินัยกรรมฉบับนี้และขอมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับคนสวน ชาทัมจัง ผู้คอยดูแลและหาของกินมาให้ฉันอยู่เสมอ ส่วน ตังยังเท และ ตังยังมี ตอนฉันหิวแกก็ไม่ให้ฉันกิน ตอนฉันกระหายแกก็ไม่ให้ฉันดื่ม พวกแกไปหาเงินกินข้าวของแกเองเถอะ’ ข้อความนี้เป็นพินัยกรรมของคุณ ยังบออิม ครับ”
ตังยังเท: “อะไรกัน นี่ขนาดความจำเสื่อมแล้วก็ยังไม่เหลืออะไรให้ผมกับลูกหลานอีก มันช่างไม่แฟร์เลย ทุกอย่างที่เราอุตส่าห์ทำมา แม่ ยังบออิม ดันเอาไปให้คนสวน ชาทัมจัง คนนี้ มันน่าโมโหจริงๆ ไปพวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะ ปล่อยให้อยู่กับ ชาทัมจัง ที่นี่แล้วกัน”
◦ครอบครัว ตังยังเท และ ทนาย เดินออก; หมอหันมาคุยกับคนสวน--ชาทัมจัง (น้าปรีชา)
จองวันยัง: “ยินดีด้วยนะครับ คุณอุตส่าห์ดูแลคนไข้ แล้วได้ผลตอบแทนขนาดนี้”
คนสวน--ชาทัมจัง (น้าปรีชา): “ครับผม คุณนาย ยังบออิม เนี่ยแย่งข้าวผมกินมาหลายปีละ ครั้งนี้ถึงคราวผมกินข้าวโดยไม่ต้องมีคนมาแย่งสักที”
◦คนสวนเดินออกจากฉาก โดยไม่สนใจคนไข้
จองวันยัง: “อ้าว คุณครับแล้วคนไข้ ยังบออิม ล่ะ แหม อนิจจัง น่าเศร้าจริงๆ”
ยังบออิม (น้าบี้): “หิวข้าว เอาข้าวมาให้หน่อย”
◦คณะแพทย์ หันหน้าเดินไปยังห้องคนไข้ถัดไป
◦ยังบออิม เดินออกจากฉาก; ครอบครัวที่สามของ ซุกแท (Ice), สามี--เซ็งซันไก (Toto) เดินเข้ามา set up แทนในขณะที่ขณะแพทย์เดินไปอีกห้องหนึ่ง
Case 2:
◦คณะแพทย์หันมองผู้ชม
จองวันยัง: “จำบังคำ แล้วเคสนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ”
จำบังคำ: “ครับผม เคสนี้เป็นคุณ ปัคทันยู ชายวัย 40 ต้นต้น มาด้วยกรณีเล็บติดเชื้อครับ เห็นว่ามีเด็กมาหัดทำเล็บให้ที่โบสถ์ เลยเกิดเหตุนิ้วเท้าติดเชื้อรุนแรง แพร่ไปที่กระแสเลือด เกือบเสียชีวิต แต่ตอนนี้กลับดีขึ้นมาก มีก็แค่ต้องตัดนิ้วเท้าออกไป 2 นิ้วครับ”
จองวันยัง: “อืม... แล้วทางครอบครัวเค้าเป็นยังไงบ้าง”
ชิมแตยา: “ได้ข่าวว่า คุณ ปัคทันยู และภรรยา คุณ เมียกัมนัง เป็นครอบครัวที่พึ่งมาเป็นคริสเตียนค่ะ ดูร้อนรนทีเดียว เห็นว่ากำลังจะถวายเงินจำนวนมากต่อเติมห้องเรียนเด็กให้กับคริสจักรศิลาที่ Anaheim ด้วยค่ะ”
จองวันยัง: “คุณ ชิมแตยา คิดว่าเราให้ยาปฏิชีวนะเพิ่มขึ้นได้อีกไหมครับ”
ชิมแตยา: “ไม่ได้แล้วค่ะ เราให้ยาที่ดีที่สุด และขนาดที่สูงที่สุดแล้ว คิดว่าอาจจะต้องตัดนิ๊วที่ติดเชื้ออยู่อีกนิ้วนึงค่ะ”
◦คุณหมอหันมาคุยกับคนไข้ ปัคทันยู (pKoh), ภรรยา--เมียกัมนัง (พี่ทราย)
จองวันยัง: “สวัสดี และสุขสันต์วันคริสต์มาสครับ ผมหมอ จองวันยัง เป็นคนดูไข้ของคุณ ปัคทันยู สำหรับคุณคือภรรยา เมียกัมนัง ใช่ไหมครับ เสียใจด้วยนะครับ นิ้วเท้าคุณติดเชื้ออย่างหนักจากการตัดเล็บโดยไม่ระวังที่โบสถ์ เพราะเราจำเป็นจะต้องตัดนิ้วเท้าของคุณออก 2-3 นิ้ว”
เมียกัมนัง (พี่ทราย): “อะไรกัน ถ้าต้องตัดนิ้ว มันจะมีผลกระทบกับ ปัคทันยู ยังไงมั่งคะ”
จองวันยัง: “ถ้านิ้วเท้าหายไปถึง 3 นิ้ว ก็อาจจะทำให้เต้น Zumba ที่ 24 Hour Fitness หรือ break dance ได้ไม่สมบูรณ์ครับ เพราะมันจะเสียสมดุล”
เมียกัมนัง (พี่ทราย): “ปัคทันยู นี่เธอยังจะเชื่อพระเจ้าอยู่อีกหรือ จงแช่งพระเจ้าและตายเสียเถอะ”
ปัคทันยู (pKoh): “เอ๊ะ... เมียกัมนัง ก็ฉันยังไม่ตายนิ แต่ดูสิ ขนาดมาเชื่อพระเจ้า ถวายเงินให้โบสถ์ก็ต้องเยอะ เดี๋ยวต้องมาโดนตัดนิ้ว ไม่คุ้มเลย”
จองวันยัง: “แต่จริงๆแล้ว คุณ ปัคทันยู น่าจะดีใจนะครับ เพราะเมื่อวันก่อน คุณติดเชื้อในกระแสเลือดและป่วยหนัก เกือบเสียชีวิต แต่ตอนนี้คุณดีขึ้นมาก และสุดท้ายต้องเสียแค่นิ้วเท้าเท่านั้น”
เมียกัมนัง (พี่ทราย): “ปัคทันยู นิ้วเท้าคุณไม่ครบ คุณเต้น zumba ไม่ได้ ฉันรับไม่ได้ จากนี้ไปเราแยกกันเถอะ” --เมียกัมนัง เดินออก
ปัคทันยู (pKoh): “เมียกัมนัง เดี๋ยวก่อน... ดูสิ มาเชื่อพระเจ้าแล้ว ถวายเงินมากมายให้กับโบสถ์ ยังต้องสูญเสียขนาดนี้ ไม่คุ้มเลย เดี๋ยวจะไปเอาเงินถวายคืนมา แล้วไปลงทุนกับ The Icon ดีกว่า” ปัคทันยู ลุกเดินออกออกแบบ กะเผลกๆ
จองวันยัง: “เดี๋ยวก่อนคุณ ปัคทันยู คุณยังต้องตัดนิ้วอีกนิ้วหนึ่ง แหม... อนิจจัง...น่าเศร้าจริง”
◦คณะแพทย์หันออกจากห้องที่สอง เดินมาเคสคนไข้ห้องที่สาม
Case 3
◦คณะแพทย์หันมองผู้ชม
จองวันยัง: “อืม...แล้วเคสสุดท้ายของวันนี้ล่ะ เป็นใครหรอ?”
จำบังคำ: “คนไข้เคสสุดท้ายของวันนี้ เป็นหญิงสาวดารานักร้องมาก่อนครับ เธอชื่อ มีซุกแท อายุ 24 แต่เข้ามาเพราะเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว leukemia ระยะสุดท้าย ผ่านเคมีบำบัดมาหลายขนานจน ผมเปลี่ยนเป็นสีทอง ตาเป็นสีฟ้า คิดว่าเธอน่าจะเหลือเวลาอีกไม่นาน ประมาณ 34 วันครึ่งครับผม”
จองวันยัง: “เออ... เป็นเคส Acute B cell lymphoblastic leukemia สินะ แล้วเบื้องหลังของครอบครัวนี้เป็นยังไงบ้าง ชิมแตยา”
ชิมแตยา: “เป็นครอบครัวที่เข้มแข็งมากค่ะ ถึงแม้คุณ มีซุกแท จะป่วยมานานหลายปี แต่ก็ยังเป็นคริสเตียนมีความเชื่อที่เข้มแข็ง ไปโบสถ์ กด power point อยู่ประจำและพยายามขอขึ้นไปร้องเพลงนมัสการบ่อยบ่อย ส่วนสามีของเธอคุณ เซ็งซันไก ก็รับใช้ที่โบสถ์ ทำร้านอาหาร ถึงบางร้านจะขายได้ไม่ค่อยดี และพ่อครัวหนีไปทำร้านอื่น แต่พวกเขาก็ยังชื่นชมยินดีอยู่เสมอ”
◦คณะแพทย์หันไปหาคนป่วย
จองวันยัง: “สวัสดีคุณ มีซุกแท ผมนายแพทย์ จองวันยัง สุขสันต์วันคริสต์มาสครับ คุณเป็นไงบ้างครับ”
มีซุกแท: “ก็อ่อนเพลียและเหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่ขอบคุณพระเจ้าที่ยังมีทุกคนคอยดูแลอยู่ที่นี่ และมี เซ็งซันไก”
จองวันยัง: “สวัสดีครับ คุณชื่อ เซ็งซันไก เหรอครับ ชื่อสะท้อนชีวิตมากเลยนะครับ”
เซ็งซันไก: “ครับ ตัวผมเองไม่เท่าไหร่ครับ อยากให้คุณหมอและพระเจ้ารักษา มีซุกแท ให้หาย แต่ก็ขอให้เป็นไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้า”
จองวันยัง: “ขอโทษด้วยจริงๆครับ พวกเราพยามทำทุกอย่างแล้ว แต่มะเร็งของเธอก็ไม่ตอบสนอง เท่าที่ดู เธอคงเหลือเวลาอีกประมาณ 34 วันครึ่งครับ”
◦ทุกคนทำหน้าเศร้า มีซุกแท เตรียมร้องเพลง จองวันยัง จับกีตาร์
มีซุกแท: “ไม่เป็นไรครับทุกคน เพราะว่าในพระธรรมโยบได้กล่าวไว้ว่า
(ร้องเป็นเพลง) ทรงให้และทรงรับไป ทรงให้และทรงรับไป แต่ฉันขอตัดสินใจ จะสรรเสริญเรื่อยไป
สาธุการพระนามของพระเจ้า สาธุการพระนาม สาธุการพระนามของพระเจ้า สาธุการพระนามพระเจ้าสูงสุด”
จองวันยัง: “มีซุกแท ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณยังสามารถที่จะต่อสู้ กับความทุกข์และการเจ็บป่วยมากมายขนาดนี้ได้ คุณมีเคล็ดลับอะไรหรือครับ”
มีซุกแท: “ก็เพราะพระเยซูคริสเจ้าที่ฉันเชื่อถือเป็นพระเจ้าเที่ยงแท้แต่องค์เดียว และพระองค์ได้ลงมาบังเกิดเป็นมนุษย์ ตายไถ่บาปให้กับฉัน และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในโลกนี้ พระองค์สัญญาว่าในวันสุดท้ายฉันจะได้กลับไปอยู่กับพระองค์อีกค่ะ ในวันพิเศษช่วงคริสต์มาสนี้อย่าให้เราเศร้าโศกด้วยเรื่องในโลกนี้อีกเลย เพราะพระเยซูคริสได้มาบังเกิดเป็นพระพรที่ยิ่งใหญ่ให้พวกเราทุกคนแล้ว”
◦นักแสดงทุกคนเดินขึ้นเวทีร่วมร้องเพลง
Int: | E | G# | C#m | Am | Am |
E G# C#m G#dim
ร่วมยินดีฉลองเพราะพระองค์ ความทุกข์กังวลสลาย
A Am C B
เพราะพระองค์มอบรักที่ยิ่งใหญ่ ที่ไม่มีใครมอบให้ได้
E G# C#m Am
คริสต์มาสคือความหวังของหัวใจ อยากให้ทุกคนได้รู้
E C#m F#m B E C B
พระเยซูได้ลงมาเกิดเพื่อเรา
A B G#m C#m
**ข่าวดีที่แสนสำคัญวันนี้ ยิ่งกว่าสิ่งไหน
F# B B (C#)
คือรักของพระองค์ พร้อมให้ทุกคน แค่เพียงเข้ามารับไป
E G# C#m G#dim
เหนือเสียงเพลง งานเลี้ยงและผู้คน คือรักที่มาจากฟ้า
A Am C B
พระเยซูคือของขวัญที่ล้ำค่า ที่พระเจ้ามอบให้เรามา
E G# C#m Am
รักที่มีความหมายเพื่อทุกคน วันนี้ไม่ต้องตามหา
E C#m F#m B E D C# F#m B | E | G# | C#m | Am | Am |
ให้ความรักพระองค์เข้ามาในหัวใจ พระองค์คือเหตุผลที่มีวันนี้