เรื่องย่อ
"ใครเล่าจะสามารถยืนอยู่ได้?" คือคำถามที่ดังก้องเมื่อพระเมษโปดกทรงแกะตราทั้งเจ็ดดวงออก เผยให้เห็นการพิพากษาอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งครอบคลุมทั้งแผ่นดินโลก! ตั้งแต่การปรากฏของม้าสี่สี (สงคราม, ความอดอยาก, ความตาย) ไปจนถึงการเปิดเผยผู้พลีชีพใต้แท่นบูชาและการเกิดแผ่นดินไหวครั้งยิ่งใหญ่ บทที่ 6-11 เผยให้เห็นว่าไม่มีใครสามารถซ่อนตัวจากพระพิโรธของพระเจ้าได้ แต่ในความโกลาหลนี้ มีการผนึกผู้รับใช้ของพระเจ้า 144,000 คนไว้เพื่อความปลอดภัย ก่อนที่ทูตสวรรค์จะเป่าแตรทั้งเจ็ดครั้ง ซึ่งนำมาซึ่งภัยพิบัติที่น่ากลัวยิ่งขึ้น (ลูกเห็บไฟ, ทะเลกลายเป็นเลือด, ความมืดมิด) และในช่วงเวลาแห่งการพิพากษาที่เข้มข้นนี้ ผู้เผยพระวจนะสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อเตือนมนุษย์ให้กลับใจ แต่ถึงกระนั้น มนุษย์ก็ยังคงแข็งกระด้างใจ ไม่ยอมกลับใจจากบาปของตนเองเลย ทิ้งไว้ซึ่งความตื่นเต้นของหายนะที่กำลังดำเนินไปและความลึกลับของแผนการสุดท้ายของพระเจ้า
พระเยซูทรงเปิดผนึกม้วนหนังสือของพระบิดาทีละผนึก ผนึกสี่อันแรกเผยภาพสี่จตุรอาชาแห่งวิวรณ์ ซึ่งเป็นศัตรูที่นำความตาย โรคภัย และความพินาศมาสู่โลก แต่กระทำภายใต้พระอำนาจของพระเจ้าเท่านั้น เพื่อให้การพิพากษาของพระองค์สำเร็จ ผนึกสามอันสุดท้ายเกี่ยวข้องกับประชากรของพระเจ้า ได้แก่ ผู้พลีชีพ วันสำคัญของพระเจ้า และผู้คน 144,000 คน ซึ่งเป็นจำนวนเชิงสัญลักษณ์ที่หมายถึงผู้เชื่อจำนวนมาก อาจเป็นชาวยิวที่เหลืออยู่หรือผู้เชื่อทั้งหมดจากทุกยุคทุกสมัย
ความเงียบในสวรรค์ตามมาด้วยคำอธิษฐานของผู้คนของพระเจ้า แล้วทูตสวรรค์เจ็ดองค์ก็เป่าแตรสี่คันแรก ซึ่งนำภัยพิบัติมาสู่โลกและท้องฟ้า แตรคันที่ห้าเผยถึงดาวที่ตกลงมาจากสวรรค์ ซึ่งอาจหมายถึงซาตานที่จัดการการโจมตีของตั๊กแตน แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าลูกของพระเจ้า แตรคันที่หกนำโรคระบาดและความตายมากขึ้น โดยที่ไม่มีใครกลับใจ ทูตสวรรค์อีกองค์ปรากฏพร้อมม้วนหนังสือ ยืนเท้าข้างหนึ่งบนโลกและอีกข้างบนทะเล ประกาศอำนาจอธิปไตยของพระเจ้าเหนือทุกดินแดน และแจ้งว่าแตรคันที่เจ็ดจะดังขึ้นเมื่อความลึกลับของพระเจ้าสำเร็จ ซึ่งอาจหมายถึงการเสด็จกลับมาของพระเยซูหรือการรวมชนอิสราเอล
มีความถกเถียงเรื่องการตีความบทที่ 11 ซึ่งเกี่ยวกับพระวิหารและการทำลายล้าง บางคนเชื่อว่าจดหมายนี้เขียนขึ้นก่อนปี ค.ศ. 70 และทำนายการทำลายพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็ม ส่วนคนอื่นๆ เชื่อว่าเขียนขึ้นในยุค 90 และทำนายถึงพระวิหารในอนาคต หรือเป็นสัญลักษณ์ของที่ประทับของพระเจ้าในปัจจุบัน ยอห์นกล่าวถึงพยานสองคน (เชิงเทียนและกิ่งมะกอก) ซึ่งอาจเป็นสัญลักษณ์ของพยานที่ซื่อสัตย์ของคริสตจักร หรือเปรียบได้กับบุคคลสำคัญในพันธสัญญาเดิม ไม่ว่าการตีความจะเป็นอย่างไร พระธรรมนี้แสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงประทานฤทธิ์อำนาจแก่ประชากรของพระองค์ และพระองค์ทรงค้ำจุนผู้ที่พระองค์เจิมไว้ แม้ในยามที่ศัตรูดูเหมือนจะชนะ
ข้อคิด: วิวรณ์ 6-11
เมื่อทูตสวรรค์องค์ที่เจ็ดเป่าแตร สิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนแปลงไป "ราชอาณาจักรของโลกได้กลายเป็นราชอาณาจักรของพระเจ้าของเรา และของพระคริสต์ของพระองค์ และพระองค์จะทรงครอบครองตลอดไปเป็นนิตย์" (11:15) แม้พระธรรมวิวรณ์จะไม่ได้ดำเนินไปตามลำดับเวลาเสมอไป และความตายกับการทำลายล้างยังคงมีอยู่ แต่พระเจ้าทรงประทานการหยุดพักให้เราด้วยการย้ำเตือนว่า พระเยซูทรงครอบครองสูงสุดเหนือทุกสิ่ง และการปกครองของพระองค์จะไม่มีวันสิ้นสุด ยุคสุดท้ายเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของเรื่องราวทั้งหมด และอาณาจักรของพระเจ้านั้นมีไว้สำหรับคนที่รักพระองค์ ไม่ใช่สำหรับคนที่กลัวนรกและความเจ็บปวด ขอให้เราคอยท่าการเสด็จกลับมาของพระองค์ด้วยใจจดจ่อ โดยรู้และเชื่อว่าพระองค์ทรงเป็นแหล่งแห่งความชื่นชมยินดี
คำถาม
1. ในตอนท้ายของบทที่ 6 เมื่อโลกเต็มไปด้วยความโกลาหลและผู้คนต่างร้องถามด้วยความหวาดกลัวว่า "ใครจะยืนหยัดอยู่ได้?" (ในวันแห่งพระพิโรธ) และพระคัมภีร์ตอบคำถามนี้ทันทีในบทที่ 7 ด้วยภาพของการ "ประทับตรา" บนหน้าผากคนของพระเจ้า การลำดับเหตุการณ์นี้ชี้ให้เห็นวัตถุประสงค์ของ "ความปลอดภัย" ในยุคสุดท้ายว่าไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานที่หลบภัย แต่ขึ้นอยู่กับสิ่งใด? (เพื่อให้เราพิจารณาว่า วัตถุประสงค์ของการประทับตราของพระเจ้า คือการประกาศ "กรรมสิทธิ์" ว่าเราเป็นของใคร ซึ่งเป็นหลักประกันเดียวที่จะทำให้เรายืนหยัดอยู่ได้ฝ่ายวิญญาณท่ามกลางการพิพากษา ไม่ใช่การพึ่งพาอำนาจหรือถ้ำที่ซ่อนตามธรรมชาติ)
2. ทำไมภัยพิบัติจากการเป่าแตร (บทที่ 8-9) จึงถูกจำกัดความเสียหายไว้เพียง "หนึ่งในสาม" ของธรรมชาติและมนุษย์ แทนที่จะทำลายล้างโลกให้ราบคาบในทันที? การยั้งพระหัตถ์ไว้ส่วนหนึ่งนี้สะท้อนให้เห็นวัตถุประสงค์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความน่าสะพรึงกลัวของการพิพากษาอย่างไร? (เพื่อกระตุ้นให้ตระหนักว่า วัตถุประสงค์ของภัยพิบัติในช่วงเวลานี้ ไม่ใช่การทำลายล้างเพื่อจบสิ้น แต่เป็น "สัญญาณเตือน" ที่รุนแรง เพื่อเรียกร้องให้มนุษย์ที่ยังเหลือรอด "กลับใจใหม่" และละทิ้งรูปเคารพ ก่อนที่โอกาสแห่งพระเมตตาจะหมดลงอย่างสมบูรณ์)
วิวรณ์บทที่ 11 เป็นบทที่มีความสำคัญอย่างมาก เพราะพูดถึง "พยานทั้งสอง" และ "แตรคันที่เจ็ด" ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของประวัติศาสตร์โลก นี่คือข้อคิดที่ช่วยหนุนใจและเตือนสติเราครับ:
1. การวัดพระวิหาร: พระเจ้าทรงปกป้องผู้ที่เป็นของพระองค์ (ข้อ 1-2)
ยอห์นได้รับไม้ระแนงเพื่อไป "วัดพระวิหารและแท่นบูชา" แต่ให้ละเว้นลานชั้นนอกไว้
- ข้อคิด: การ "วัด" ในเชิงสัญลักษณ์หมายถึงการตีตราแสดงความเป็นเจ้าของและการปกป้อง แม้โลกภายนอก (ลานชั้นนอก) จะถูกเหยียบย่ำด้วยความยากลำบาก แต่ชีวิตฝ่ายวิญญาณภายในของผู้เชื่อที่สัตย์ซื่อจะได้รับการปกป้องและรักษาไว้โดยพระเจ้า
2. พยานทั้งสอง: หน้าที่ของคริสเตียนท่ามกลางการต่อต้าน (ข้อ 3-12)
พยานทั้งสองแต่งกายด้วยผ้ากระสอบ (แสดงถึงการกลับใจ) และประกาศพระคำด้วยฤทธิ์เดช แม้สุดท้ายจะถูกฆ่าแต่พระเจ้าทรงชุบชีวิตพวกเขาขึ้นมา
- ข้อคิด: พระเจ้าทรงเรียกให้เราเป็นพยานถึงความจริงแม้ในสภาพแวดล้อมที่ปฏิเสธพระองค์
- พระเจ้าทรงเป็นผู้ประทานกำลัง: พยานมีฤทธิ์เดชตราบเท่าที่ภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น เราจึงไม่ต้องกลัวตราบใดที่เดินตามแผนการของพระองค์
- ชัยชนะสุดท้าย: โลกอาจดูเหมือนชนะเมื่อความดีถูกทำลาย แต่พระเจ้าทรงมีคำตอบสุดท้ายคือการฟื้นคืนพระชนม์และการได้รับเกียรติในสวรรค์
3. แตรคันที่เจ็ด: ชัยชนะที่เบ็ดเสร็จของพระคริสต์ (ข้อ 15-19)
เมื่อแตรคันที่เจ็ดดังขึ้น มีเสียงประกาศในสวรรค์ว่า "อาณาจักรแห่งโลกนี้ได้กลับกลายเป็นอาณาจักรขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา และเป็นของพระคริสต์ของพระองค์"
- ข้อคิด: นี่คือข่าวดีที่สุดในวิกฤตการณ์ทั้งหมด!
- ความหวังที่แน่นอน: ไม่ว่าการเมืองหรืออำนาจโลกจะเปลี่ยนไปอย่างไร ปลายทางที่แน่นอนคือ "พระเยซูคริสต์จะทรงครอบครองเป็นนิตย์"
- การพิพากษาและการให้รางวัล: พระเจ้าจะทรงทำลายผู้ที่ทำลายโลก และประทานรางวัลแก่ผู้รับใช้และธรรมิกชนของพระองค์ (ข้อ 18)
4. หีบพันธสัญญาในสวรรค์: ความสัตย์ซื่อของพระเจ้า (ข้อ 19)
เมื่อวิหารในสวรรค์เปิดออก ยอห์นเห็น "หีบพันธสัญญา"
- ข้อคิด: หีบพันธสัญญาเป็นเครื่องหมายของการรักษาคำสัญญาของพระเจ้า บทนี้ย้ำเตือนเราว่า พระเจ้าไม่เคยลืมพันธสัญญาที่ทำไว้กับประชากรของพระองค์ แม้ในยามที่มีฟ้าแลบ ฟ้าร้อง และแผ่นดินไหว (ความวุ่นวาย) พันธสัญญาของพระองค์ยังคงมั่นคง
ข้อคิดจากบทนี้หนุนใจให้เรา "ยืนหยัด" ในความเชื่อครับ เพราะเรารู้ว่าตอนจบของเรื่องนี้คือชัยชนะของพระเจ้า